Een bericht van ouders

Door de publicaties in het Eindhovens dagblad over Rick Sterken die vanwege het ontbreken van adequate hulp over straat zwierf en na deze publicatie een plaats kreeg in het GGzE, de aandacht in dezelfde krant voor het HALT project, de aandacht op televisie voor de aanpak in de jeugdinrichting de Engh en andere jeugdinrichtingen, de aandacht van de EO in ‘Knevel op zaterdag’ én de situatie rondom onze zoon heb ik de lang overwogen stap gemaakt om de publiciteit te zoeken in het belang van onze zoon, onszelf, en alle andere kinderen die verloren raken in het web van justitie en hulpverlening.
Met andere woorden; via dit bericht wil ik uw interesse op wekken t.a.v. deze problematiek zodat u een stap verder kunt zetten dan louter en alleen in gaan op het probleem van de desbetreffende jongere.
Als ouders van een adoptiezoon met een hechtingsstoornis en aanverwante gedragsstoornissen zijn we al vanaf 2002 bezig om voor hem een adequate behandeling te krijgen.
Hierdoor hebben we van nabij mee kunnen maken hoe de hulpverlening en justitie hier in Nederland omgaan met deze kinderen en in welk doolhof deze kinderen (en hun ouders) verzeild raken.

Probleem stelling:
Hechtingsstoornis – Bij een relatief groot aantal kinderen stelt men in de puberteit een hechtingsstoornis vast, waarbij deze kinderen vaak ook allerlei gedragsstoornissen hebben ontwikkeld. De bron van het hechtingsprobleem of ‘Geen-Bodem-Syndroom’ kan gevonden in de eerste weken na de geboorte doordat de ouder – kind relatie niet optimaal is geweest. De problemen kunnen dus optreden in gezinnen met drugsverslaafde ouders, gezinnen waar de ouders zijn weggevallen en de inmiddels sterk groeiende groep van geadopteerde kinderen.
Meer informatie kunt u vinden op de website van de oudervereniging ‘De Knoop’ www.deknoop.org . Hier staan ook een tiental kenmerken aangegeven.

De weg te gaan:
Omdat het probleem zich openbaart in de puberteit zijn de jongeren veelal 16 / 17 jaar.
Afhankelijk van de aard en de uitingsvorm van het probleem lopen de ouders en de kinderen tegen de meeste van de kenmerken op en begint de lange weg op zoek naar de juiste hulp.
Wat de ouders op dat moment nog niet weten is dat het probleem niet echt te genezen is en dat de jongere een weg te gaan heeft van leren erkennen dat hij een probleem (onhandelbaar gedrag of desgewenst ziekte) heeft, naar een behandeling om te leren hoe met dit probleem om te gaan (er de juiste handvatten voor aangereikt krijgen om tijdens zijn verdere leven in onze maatschappij te kunnen functioneren). Dit zal moeten gebeuren in een omgeving met de nodige structuur die eigenlijk alleen gevonden kan worden in een (gesloten) instelling met behandelsetting.
Plaatsing in deze instellingen gaat hoofdzakelijk via een centrale afdeling van Justitie.
De ouders leren tijdens de steeds moeilijker wordende thuis situatie rondom de jongere dat zij hun kind niet zo maar ergens geplaatst krijgen. Als zij het kind via de Raad van de Kinderbescherming en Jeugdzorg in een veelal open instelling krijgen blijkt dat de jongeren bij deze instellingen weglopen omdat ze de druk tot veranderen niet aankunnen. In de meeste situaties echter ontaardt de thuissituatie en komt de jongere met verkeerde vrienden in aanraking (een groep die hij/zij veelal zelf om zich heen verzamelt) en ligt de weg open van eerste kleine vergrijpen naar diefstal, heling, drugs, beroving en erger. Het is wachten op de eerste contacten met politie en justitie en eigenlijk is het maar te hopen dat het hard bergafwaarts gaat want nu is de enige weg naar een gesloten instelling ingezet.
Wat je als ouders vermoedt, vreest en hoopt komt onverbiddelijk uit; de dag dat je kind door de politie wordt opgepakt en opgesloten wordt in de politiecel.
Maar in Nederland zit je als jongere niet echt lang vast en volgt de weg van het JPP (Jeugd Preventie Plan) met Halt correcties. De problematiek is voor deze jongeren echter van dien aard dat dit jammer genoeg bij hen niet werkt. Als ouders moet je gaan leren dat als je kind voor de zoveelste keer vastzit je moet weigeren dat hij nog naar huis kan (iets wat uiteraard tegen je verantwoordelijkheid als ouder indruist).
Pas op het moment dat je dit tegenover de rechter over je lippen krijgt zal je kind vastgehouden worden in een jeugdgevangenis en begint de lange weg in het justitiële doolhof. Via tal van rechtszaken zal er uiteindelijk een OTS (Onder Toezicht Stelling) worden verkregen en begint het wachten opnieuw totdat een plaats in een gesloten instelling met behandelsetting beschikbaar is (6 tot 9 maanden wachttijd).

Zoals bij vele ziektes en problemen, zijn er verschillende verschijningsvormen. De acting out vorm is in een thuissituatie de meest schrijnende omdat het kind zich agressief naar zijn verzorgers (ouders en andere di