http://deknoop.org/
Mijn verhaal is te veel om in een log te vertellen, dus begin ik maar bij het begin.Waarschijnlijk spring ik van het begin naar het heden, maar ik sta open voor reacties en feedback.Geboren in 1960. Mijn ouders waren 20 jaar, zijn getrouwd omdat mijn oudere broer op komst was. Mijn moeder de oudste van 7, vader alcoholist, opgegroeid in de oorlogsjaren en de wederopbouw. Mijn moeder groeide op met huiselijk geweld, mijn Oma werd door Opa openlijk mishandeld en kleineerd.Mijn Vader was de jongste uit een redelijk welgesteld gezin, waarvan zijn vader als verschoppeling ontzettend veel last had van een bewijs drang.Voor zover ik in hun schoenen kan lopen.Geboren met een racisfactor, oftewel, het bloed van mijn moeder vergiftigde mij.Een broer van net een jaar boven me. Na mijn geboorte 6 weken het ziekenhuis in, voor bloedtransfusie enzv. Heb nooit de liefde van mijn ouders gevoeld, ik was er.Kan me niet herinneren dat ik ooit een arm om me heen heb gevoeld als ik verdrietig was. Drie jaar na mij werd mijn jongste broer geboren, gehandicapt door dezelfde vergiftiging die bij mij werd geconstateerd. Lichamelijk heb ik er geen hinder van gehad, mijn jongere broer helaas wel.Ik kan mijn ouders niets kwalijk nemen, want ik heb niet in hun schoenen gelopen, maar ik heb me nooit gewenst, of geliefd gevoeld, ik werd geduld.Wat betekend dit voor mij voor de rest van mijn leven?Dat ik alleen op mezelf terug kan vallen.Is dit een hechtingsstoornis? Wie weet hoe een leven loopt?Ook kinderen die gewenst zijn, kunnen hun ouders om wat voor reden ook verliezen.Ik ben vanaf mijn geboorte geconfronteerd met de realiteit.We worden alleen geboren, en we sterven alleen.Wat daar tussen in gebeurt is afhankelijk van de omgeving waarin we opgroeien.Dus het is geen stoornis, het is realiteit.En als we eens realistisch naar onze medemens zouden kijken, zonder te oordelen, zouden we het leven van veel van onze medemensen zoveel aangenamer kunnen maken.Voor mij persoonlijk betekend het feit dat ik geen bodem heb, ik accepteer dat ik elk moment kan en mag, en soms zelfs wil, sterven.Ik maak me geen illusie, ik ben ondanks of dank zij.Als we er eens van uit zouden gaan dat geen van ons een bodem heeft, zouden we met meer mededogen met onze medemens om kunnen gaan.